121 الذات... كذلك يجب توحيده في الصفات و يجب توحيده في العبادة فلا تجوز عبادة غيره بوجه من الوجوه. ¹

توحيد در نظر شيعه، داراى چهار مرتبه است: توحيد ذاتى، توحيد صفاتى، توحيد افعالى و توحيد عبادى. ² توحيد ذاتى، يعنى يگانگى ذات پروردگار در مرتبه ذات و اينكه مثل و مانند ندارد؛ چنان‌كه قرآن مى‌فرمايد: (لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ). ³هيچ‌چيز در مرتبه ذات او نيست. همه چيز مخلوق و محتاج اوست و او خالق كل و غنّى بالذات است. البته گفتنى است كه توحيد صفاتى شيعه با توحيد صفاتى معتزله و توحيد افعالى او با توحيد افعالى اشاعره مغايرت دارد.

از نظر شيعه، توحيد در عبادت از لوازم اعتقاد به توحيد ذاتى و صفاتى و ربوبى است؛ زيرا توحيد در عبادت، يعنى اقرار به خدايى كه منزه از صفات مخلوق و از هر عيب و نقص است و همه امور خلق به دست اوست. تنها بايد از او كمك خواست و تنها او شايسته پرستش است. بنابراين توحيد عبادى، همه اقسام توحيد را دربرمى‌گيرد. از نظر همه مسلمانان، پرستش غيرخدا و شريك قرار دادن براى خدا در عبادت، شرك است.