122
توحيد عبادى از نظر شيعه
توحيد عبادى، به معناى پرستش خدايى يگانه است كه جز او هيچ موجودى شايستگى پرستش را ندارد. پس پرستش هر موجودى غير از خدا شرك است.
خضوع و اطاعت همراه با اعتقاد به ربوبيت و الوهيت غيرخدا، شرك است. ازاينرو توحيد را به گونهاى تفسير نمىكند كه منجر به انكار و تحريف ديگر حقايق دين اسلام شود. اگر خدا دستور به تعظيم شعائر و دوستداشتن اوليا و پيامبران الهى داده است، شيعه مطابق آن عمل مىكند؛ درحالىكه وهابيان چنين نگرشى را مغاير با توحيد عبادى مىدانند.
تفاوت ديدگاه وهابيان با شيعه
مهمترين تفاوت ديدگاه شيعه با وهابيان در مفهوم عبادت، اين است كه از نظر شيعه اعتقاد به ربوبيت و الوهيت از اركان عبادت است. ازاينرو اگر كسى نهايت خضوع و اطاعت را در برابر غير خدا، بدون اعتقاد به مقام خدايى او داشته باشد، مشرك نيست؛ مانند اينكه مؤمن واقعى بايد در برابر پيامبر(ص) نهايت خضوع و اطاعت را داشته باشد. بنابراين مىتوان گفت كه شيعه با وهابيان در بحث توحيد عبادى از دو جنبه اختلاف نظر دارد:
1. اختلافنظر در تعريف و مفهوم عبادت
عبادت از نظر وهابيان، به معناى مطلق خضوع و تعظيم است. آنان از مفهوم لغوى عبادت، مفهوم اصطلاحى آن را اراده مىكنند. درحالىكه از