120تعظيم، تكريم، محبت و توجه به اولياى الهى را مساوى شرك و از مصاديق عبادت غيرخدا مى‌دانند و به همين دليل بيشتر مسلمانان را متهم به شرك در توحيد عبادى مى‌نمايند. ¹ اما خدا در بسيارى از موارد، به تعظيم و خضوع و حتى سجده در برابر غير خود امر نموده است. درحالى‌كه اگر خضوع و تعظيم در برابر غيرخدا به‌طور كلى شرك بود، محال بود خداى متعال به آن امر نمايد.

آنان در چنين مواردى با تناقض آشكارى روبه‌رويند. ازاين‌رو مى‌گويند چون خداوند امر كرده و اطاعت خدا نيز عبادت است، همان شرك به عبادت تبديل مى‌شود؛ يعنى اشكالى را كه به ديگران مى‌گيرند، خود بدان مبتلايند و راه برون‌رفت از آن ندارند. اين چه خدايى است كه بندگانش را هم به عبادت خالصانه و هم به شرك دعوت مى‌كند و با اين حال، شرك را ظلم بزرگ و گناه نابخشودنى معرفى مى‌كند؟! وهابيان از نسبت‌دادن هيچ فعل ناپسند و تناقض‌آميزى به خدا پرهيز ندارند. درحالى‌كه شيعيان به خدايى باور دارند كه از هر عيب و نقصى منزه است.

توحيد از نظر شيعه

شيعه معتقد است موحد راستين كسى است كه خدا را در همه شئون توحيدى، يعنى ذاتى، صفاتى، افعالى و عبادى، يگانه بداند. ² ازاين‌رو مى‌گويد:

نعتقد بانه يجب توحيد الله تعالى من جميع الجهات فكما يجب توحيده في