68رعايت مصلحت نوعيّه و اتحاد كلام مسلمانان است؛ بىآنكه ترك شركت در نماز جماعت، ضررى را در پى داشته باشد. 1
و از آنجا كه حديث بر تشويق عمل بر طبق آراء آنها و خواندن نماز در مساجد ايشان ظهور دارد و مىدانيم خواندن نماز در مساجد آنها مستلزم ترك برخى از اجزا يا شرايط و يا انجام برخى از موانع است، با اين وصف، حضرت فرموده «اين عمل بهترين عبادت است». پس روايت بر صحت عمل مبتنى بر تقيه هم دلالت دارد. 2 علاوه بر اينكه اطلاق آن، اختلاف در حكم و موضوع و صورت علم و شك را نيز در برمىگيرد و اصولاً صدر روايت، يعنى تحذير از هرگونه عملى كه باعث سرزنش ائمه(عليهم السلام) گردد
«إِيَّاكُمْ أَنْ تَعْمَلُوا عَمَلًا نُعَيَّرُ بِهِ»، اين برداشت را تأييد مىكند.
دسته دوم روايات: مطلوبيت شركت در نماز جماعت مخالفين
صاحب وسائل، بابى را با عنوان: «استحباب حضور الجماعة خلف من لايقتدى به للتقية و القيام فى الصف الأوّل معه» 3 گشوده و در آن، يازده روايت آورده است كه به لحاظ اهميت و نقش اساسى اينگونه روايات در بحث تقيه مداراتى، به چند نمونه از آنها اشاره مىشود:
1. صحيح حمادبن عثمان
قال(ع) مَنْ صَلَّى مَعَهُم فِى الصَّفِّ الأوّلِ، كَان كَمَنْ صَلَّى خَلْفَ رَسولِ الله(ص) فى الصفّ الأوّل. 4