169 بلخ 507 فرسنگ، تا مرو 481 فرسنگ، تا قم 294 فرسنگ، تا سبزوار 402 فرسنگ، تا يزد 304 فرسنگ، تا قزوين 370 فرسنگ، تا شيراز 207 فرسنگ، تا نيريز 309 فرسنگ، هرمز 204 فرسنگ و از دشت قبچاق به‌راه بغداد 405 فرسنگ. ¹

البته گفتنى است كه اين اندازه‌ها دقيق نيست.

كاروان‌هاى حج

از ديرباز، سه كاروان عمده، راهى حجاز مى‌شد: گروه اول كه بزرگ‌ترين آنها نيز بود، كاروان شام بود؛ دومين گروه كاروان مصر بود كه جامه كعبه را هر ساله به مكه مى‌برد و سومين گروه، كاروان عراق بود.

كاروان عراقى، در اواخر دوره ايلخانان، شكوه و شوكت قديم خود را به‌دست آورده بود و از طرف سلطان و حكام منطقه، وجوهاتى براى ترتيب كاروان اختصاص مى‌يافت. ² اما مردم در دوره تيمورى، به‌خاطر ناامنى راه‌ها، از كاروان عراقى استقبال نمى‌كردند و به كاروان شام مى‌پيوستند.

گرچه تيمور و شاهرخ، براى برقرارى امنيت، لشكركشى‌هايى در مسير حج انجام دادند، اما جدال پيوسته آنان با آل‌جلاير و تركمانان، باعث ناامنى عراق عرب كه مركز اين كشمكش‌ها بود، شد. شاهرخ نيز براى مقابله با نفوذ تركمانان در غرب كشور، با عثمانيان روابط حسنه برقرار كرد و كاروان شامى، بيش از پيش، رونق و اعتبار يافت. البته در اواخر دوره تيمورى، اوزون حسن و فرزندانش، به ترتيب كاروان حج عراقى اقدام كردند و پولى براى مخارج كاروان و محمل اختصاص دادند. ³

كاروان شام، حدوداً نيمه شوال، از دمشق به حجاز مى‌رفت. ⁴ و هرسال محفل