121محمد بن قولويه در مقدمه كتاب «كاملالزيارات» 1 كه حداقل نسبت به مشايخ بلاواسطه ايشان دلالتى تمام و كمال دارد، ثقه هستند.
بررسى دلالى اين دو روايت
كلمات فقها را در ميزان دلالت اين دو روايت بر شهرت اين قول نزد اصحاب ائمه عليهم السلام ، اينگونه دستهبندى مىكنيم:
ظهور در شهرت وجوب تقصير در بين اصحاب ائمه عليهم السلام
وحيد بهبهانى، 2 بحرانى، 3 و خويى، 4 دو روايت را دال بر شهرت وجوب تقصير در بين اصحاب ائمه عليهم السلام مىدانند و مرحوم اصفهانى 5 (شيخ الشريعه) شهرت (عملى و فتوايى) مستفاد از اين دو روايت را يكى از مبعدات قول به اتمام مىداند.
اشكال اول
علامه مجلسى، 6 صاحب رياض، 7 و نراقى، 8 گفتهاند: «شهرت تنها در فعل و عمل اصحاب و نه در رأى و فتواى ايشان است». آنان معتقدند كه اين عمل اصحاب تأكيدى است بر جواز تقصير و عدم تعين اتمام؛ بهبيان بهتر، اصحاب يكى از افراد، واجب تخييرى را اختيار كردهاند.