209تشريعى در راه نيل به تكامل برخوردار كرد. پيامبران آمدند تا مردم را به رحمت خداوند بشارت دهند و از سرانجام ناگوار گناه و نافرمانى بر حذر دارند. اين امر مصداق اتم و اكمل شفاعت تشريعى است. بر اين اساس حجت بر مردم تمام است و اين بينه و برهان آنها را به پيروى از صراط مستقيم توحيد ملزم مىكند. 1 آيه 115 سوره انعام نيز به همين مطلب اشاره دارد آنجا كه مىفرمايد: وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلاً لاٰ مُبَدِّلَ لِكَلِمٰاتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ .
هدف از شفاعت جلب خير و دفع ضرر است؛ ليكن شفاعت بدون در نظر گرفتن هرگونه شرطى نيست؛ بلكه همانطور كه قبلا گفته شد شفاعت، واسطه قرار دادن چيزى يا كسى به شرط وجود شرايط لازم براى تتميم سبب است و خودش به تنهايى سبب تام براى رسيدن به مطلوب نيست. با توجه به اين نكته، لياقت كه مهمترين شرط شفاعت است حتماً بايد وجود داشته باشد تا شفاعت تأثير نمايد، در غير اين صورت شفاعت معناى درستى نخواهد داشت.
علاوه بر اين بايد شفاعت شفيع در نزد صاحب شفاعت گزاف و بيهودهگويى نباشد، بلكه شفيع امرى را از صاحب شفاعت درخواست كند كه معقول و ممكن باشد.
شفيع نمىتواند به مولا بگويد كه مولويّت خود را باطل كن و از عبوديت بندهات صرف نظر نما؛ يا دست از حكم و تكليفى كه بر بندهات واجب كردى بردار و آن حكم را يا بهطور كلى يا بهطور خصوصى درباره او نسخ كن!
بنابراين شفيع با در نظر گرفتن اين مراحل (مرحله مولويّت و عبوديت بين بنده و مولا، مرحله حكم و مرحله جزا و پاداش) به شفاعت مىپردازد.
شخص شفيع يا به صفاتى كه در مولا وجود دارد متوسل مىگردد، مثل سيادت