199در وساطت در عالم تكوين در كاربردهاى قرآنى اين واژه را نمىپذيرند؛ زيرا ايشان اصل دلالت آيات شفاعت بر تحقق شفاعت را - كه شفاعت تكوينى را نيز شامل مىشود - منكرند. در اين قسمت، آيات دال بر اين نوع شفاعت و نيز دلالت آنها را به اختصار بيان مىكنيم:
آيه اول
إِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيّٰامٍ ثُمَّ اسْتَوىٰ عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مٰا مِنْ شَفِيعٍ إِلاّٰ مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ أَ فَلاٰ تَذَكَّرُونَ (يونس: 3)
همانا پروردگار شما خداى يكتاست كه آسمانها و زمين را در شش روز (شش دوره) بيافريد، آنگاه بر عرش - مقام فرماندهى بر جهان هستى - برآمد. كار [جهان] را تدبير مىكند. هيچ ميانجى و شفيعى نيست، مگر پس از خواست و فرمان او. اين است خداى، پروردگارتان، پس او را بپرستيد. آيا ياد نمىكنيد و پند نمىگيريد؟
خداى متعال در اين آيه شريفه آفرينش آسمانها و زمين را در دورههايى معين مطرح كرده و سپس تكيه خداوند بر عرش را بيان مىكند، و آن را با تدابير امر تفسير مىنمايد: يُدَبِّرُ الْأَمْرَ و در ادامه، وجود شفيعى به غير اذن خدا را منتفى اعلام مىكند.