147طبق عقيده ابن تيميه جايز نيست انسان كارى را كه هيچ‌كس جز خداوند قادر بر انجام آن نيست، از غير خدا طلب كند، هرچند كه آن غير، ملائكه يا انبيا باشند. پس از آنها نمى‌توان بخشش گناهان، هدايت قلوب، پيروزى بر دشمن و فرو فرستادن باران و بسيارى از امور ديگر را طلب كرد. ¹ وى بارها اين آيات را به عنوان شاهدى بر عقايد خود مى‌آورد: وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّٰهُ ، ²هَلْ مِنْ خٰالِقٍ غَيْرُ اللّٰهِ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمٰاءِ وَ الْأَرْضِ ³، وَ مَا النَّصْرُ إِلاّٰ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ . ⁴

ابن تيميه ادامه مى‌دهد كه بر ما واجب است آنچه را در كتاب و سنت ثابت است، بپذيريم و آنچه را در آنها نفى شده، نفى كنيم. ⁵ او مى‌گويد سخن ابى‌يزيد بسطامى اين است كه:

استغاثة المخلوق بالمخلوق كاستغاثه الغريق بالغريق. ⁶

طلب فريادرسى مخلوقى از مخلوق ديگر، مثل يارى خواستن انسان در حال غرق شدن از فردى مشابه خود است.

بنابراين ابن تيميه منكر شفاعت پيامبر (ص) نيست، بلكه طلب كردن شفاعت از پيامبر (ص) را جايز نمى‌داند و آن را شرك و كفر مى‌شمارد. علت آن هم اين است كه طلب شفاعت از پيامبر (ص) را عبادت او شمرده و چون عبادت غير خدا شرك حساب مى‌شود كسى را كه طلب شفاعت كند مشرك و كافر مى‌داند. او آيه إِيّٰاكَ نَعْبُدُ وَ إِيّٰاكَ نَسْتَعِينُ را براى تأييد عقيده خود ذكر مى‌كند.

وى معتقد است كه شفاعت دو قسم است: