137بنابراين بهطور يقين مىتوان گفت كه خداوند بعضى گناهان را عفو خواهد كرد و بعضى را نه. اين ديدگاه مطابق با آيهاى از قرآن هم مىباشد كه مىفرمايد: «خداوند شرك به خودش را نمىبخشد و غير آن را براى كسى كه بخواهد مىبخشد» (نساء/ 48). آيه به شفاعت در حق صاحب گناه كبيره، قبل از توبه اشاره دارد؛ چون اگر به كافر اشاره داشته باشد، روشن است كه براى هيچ پيامبرى شفاعت كافر شايسته نيست؛ و اگر به صاحب گناه صغيره و يا توبهكننده از كبيره اشاره داشته باشد، عقلاً عذاب او براى خداوند جايز نيست (همان، ص326).
دو- شبهات كلامى
علاوه بر شبهات مستند به آيات قرآنى، شبهاتى هم با توسل به شيوههاى ديگر مطرح شده است كه به دو مورد از اين شبهات و پاسخ ملاصدرا به آنها اشاره مىكنيم:
الف) شفاعت موجب تساوى اهل طاعت و معصيت
ابوبكر قفّال، 1 مفسر و شيخ شافعى، در تأييد نظر معتزله، مبنى بر عدم امكان شفاعت مىگويد: با توجه به اينكه شفاعت نافرمانىكنندگان موجب مساوى گرفتن اهل معصيت و طاعت مىگردد، و چون از لحاظ حكمت الهى اين امر جايز نمىباشد، لذا خداوند اجازه شفاعت براى نافرمانىكنندگان را صادر نمىكند (22، ص137).
پاسخ شبهه: ملاصدرا با دو نوع پاسخ عقلى و كلامى به سراغ شبهه مذكور رفته و به ابطال آن پرداخته است. وى در پاسخ عقلى به شبهه مذكور مىگويد: