165دارند. در طول تاريخ اين سيره كه در حضور اهل بيت عليهم السلام و صحابه تابعين و فقهاى مذاهب مختلف بوده، هرگز نقل نشده است كه مسلمانان را از اين كار منع كنند و آنها را نهى نمايند، بلكه اين شعلهاى بوده كه در طول تاريخ همواره فروزانتر شده و گرمابخش محفل مسلمين گشته است .
قسمت دوم: ابن تيميه و حرمت سفر به قصد زيارت نبى اعظم (ص)
اشاره
علىرغم ادله مسلم و قطعى فراوانى كه در بخش گذشته به آن اشاره شد؛ ادلهاى كه بر قطعى بلكه ضرورى بودن استحباب زيارت قبر نبىاعظم (ص) به اجماع جميع مذاهب اسلامى تأكيد مىكنند، ابن تيميه (متوفاى728ق.) تنها فردى بود كه به مخالفت با اين حكم پرداخت و شدّ رحال و سفر كردن به قصد زيارت پيامبر اكرم (ص) را حرام اعلام كرد و آن را از مصاديق سفر معصيت شمرد كه مسافر نبايد نمازش را قصر كند و به طور كامل بايد آن را انجام دهد. اگر چه اين فتواى ابن تيميه، تنها فتواى شاذ و بر خلاف اجماع او نبود و اصولاً وى در بسيارى از افكار و عقايد مسيرى بر خلاف اجماع علماى اسلامى طى كرد و در همان زمان، دانشمندان هم عصر با وى به مخالفت شديد و علنى با افكار تند و انحرافى او پرداختند و كتابهاى فراوانى در پاسخگويى به افكار و انديشههاى نادرست وى به رشته تحرير درآمد، ليكن پس از چند قرن، فتاواى ابن تيميه،