151

قسمت اول: مستندات استحباب زيارت نبى اعظم (ص) و فضيلت آن

1. قرآن كريم و استحباب و فضيلت زيارت پيامبراعظم (ص)

(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً) (نساء:64) به حكم اين آيه هرگاه مسلمانان بر نفس خويش ستم كنند و مرتكب گناه شوند، اگر به حضور رسول اكرم (ص) برسند و در حضور ايشان از خداوند متعال طلب غفران و آمرزش كنند و رسول الهى (ص) نيز براى آنان از درگاه حضرت حق، آمرزش آنان را طلب نمايد، پروردگار سبحان را تواب و رحيم مى‌يابند. نكته مهم درباره اين آيه كريمه، عبارت: «جٰاؤُكَ » و آمدن نزد پيامبر خداست. حال آيا رسيدن به حضور رسول خدا، اختصاص به حيات ظاهرى و مادى آن حضرت دارد يا آيه بيانگر يك حكم عام و كلى در تمامى زمان‌هاست و اختصاص به حيات مادى پيامبر (ص) ندارد؟

در پاسخ بايد گفت: با توجه به ثبوت حيات براى انبيا و اولياى الهى و شهيدان پس از مرگ مادى كه با ادله نقلى مسلم در جاى خود به اثبات رسيده است ¹ و با توجه به ثبوت حيات برزخى و عدم فناى نفس انسانى پس از مرگ كه در معارف نقلى و عقلى به اثبات مى‌رسد ²، به حضور پيامبر رسيدن، اختصاص به حيات دنيوى ايشان