69 خويش را مجسم مىبينند و مقابر و گنبدهاى آنان را همواره شعلهاى مىدانند سر برآورده در برابر هر ستم و ناروايى و هر محروميت و نابسامانى. 1
بارى، اثر اجتماعىاى كه براى قبور ائمه عليهم السلام بهنظر مىآيد اين است كه «مشهد» (شهادتگاه) است. اينكه از ديرزمان در كتب مزار و تاريخ، از مدفن اين بزرگان به «مشهد» تعبير كردهاند، با توجه به همين امتياز است. مىدانيم كه اسم، حاكى از مسما است و هر نام، معنايى را به ذهن القا مىكند؛ مثلاً مسجد هر چند «نمازخانه» است، اما بيشتر، حالت سجده و سر بر خاك نهادن را مىرساند كه ظاهرترين حالت فروتنى و تسليم عابد، در برابر معبود است. اما كلمه «مشهد» بار معنوى ديگرى در بر دارد. الهامبخش زندگى سراسر تلاش و مجاهدت انبيا و جانشينان آنهاست كه همواره توأم با مبارزه و جهاد در راه خدا بوده و يادآور فداكارىها و ايثارهاى آنان است كه سرانجام با شهادتشان پايان يافته است و مضمون جملاتى از زيارتنامهها نيز گوياى چنين سرگذشتى است و هم افشاگر حكومتهاى غاصب و حاكمان جورپيشه.
مقصود اينكه مزار حجتهاى خدا علاوه براينكه معبد است و همانند مسجد، مكان نماز و ذكر خداست، «مشهد» نيز هست و يادآور صحنههاى مبارزه ايمان با كفر و فرجام پيروزمندانه حق بر باطل مىباشد و اين شهادتگاهها نشانههاى آشكار و اعلام برافراشته راه شهادت است كه در طول تاريخ و گذشت نسلها از معبر زمان، راهنما و روشنگر مسير خواهد ماند و بايد بماند تا نوبهنو، درس شهادت را تكرار و گوشها را با آن آشنا كند. 2
زيارت قبور امامزادهها و سادات جليلالقدر
زيارت امامزادهها از زيارتهاى تأثيرگذار و فرهنگساز است؛ آنان كه عطر دلانگيز امامان معصوم عليهم السلام را همراه دارند و افزون بر زنده نگهداشتن ياد اهلبيت عليهم السلام در دلها