236اين زيارت با نگاه معرفتى والا و مضامين عالى بسيارى، پيامهايى را همراه دارد كه برترين آن، حس حضور و ايجاد ارتباطى زنده و تحول فرهنگ زيارت، از «ديدار يك زنده با يك مرده» به «ديدار يك زنده با زنده ديگر»، بلكه «ديدار انسانى ضعيف و نيازمند با انسانى قوى، غنى، دستگير و مددكار» است. انسان وقتى خود را در منظر ولىالله و در محضر كسى بيابد كه حجت خدا در زمين و امين الهى در ميان مردم است، قطعاً بر مواظبت و مراقبت خود مىافزايد و مىكوشد با پيراستن خود از بدىها و آراستن خويش به خوبىها خود را در محضر، وجيه و شايسته نشان دهد و اين خود از بهترين زمينههاى حضور قلب و تحصيل رقت نيز مىباشد. 1
خواندن زيارتنامه
سخنگفتن زائر در حضور معصوم، ويژگى ممتازى را مىطلبد؛ زيرا نه زائر به ديدار انسانى عادى رفته است و نه زيارت، كارى ساده و كمارج و بهاست. ديدار زائر از مزارِ حجت خدا و زبانگشودن به تمجيد و ستايش و عرضحال و درخواست، ادبى مىطلبد كه هم در رفتار و سلوك زائر و هم در كلام و متن گفتارش جلوه كند. حال، هنگام تشرف به زيارت مرقد پاك و نورانى ائمه اطهار و اولياى دين، چه بايد گفت؟ چه بايد خواست؟ چگونه بايد شروع كرد؟ با چه تعبيراتى بايد ستود؟ چگونه بايد آنان را واسطه و شفيع قرار داد؟ با بيان چه مطلبى مىتوان رابطه روحى برقرار كرد؟ با ذكر چه فضيلتى بايد عشق و ارادت را نشان داد؟ چه كلامى مىبايد گفت كه شايسته مقام آنان باشد؟
«زيارتنامه» كه از امامان برجاى مانده، راه گشاى چگونگى برقرارى ارتباط و شيوه رعايت ادب كلام در برخورد با معصومان است. زيارتنامههاى «مأثور»، كه بهنام يك «اثر» از ائمه عليهم السلام نقل شده است، راهنماى ماست كه معصومين را چگونه خطاب كنيم،