218 نمى‌پذيرد؛ چراكه تا انسان به مقام عظمت و بزرگوارى و جلال كسى، شناسايى پيدا نكند، تذلل و اطاعت نيز صورت نخواهد پذيرفت و اما معرفت نيز ريشه و پايه‌اش توحيد پروردگار است و تا اين اصل، ثابت و پابرجا نشود، نمى‌توان بر روى آن، بنايى درست كرد و كسى كه در مقام توحيد، استوار نبوده و آشكارا يا پنهانى به غير خداوند توجه مى‌كند و غير او را حتى اگر امام معصوم عليه السلام باشد، مستقل در گره‌گشايى و اجابت دعاها بداند و در زيارت او از خدا غافل شود، هنوز پايه معرفت او محكم و پابرجا نشده و در نتيجه، در حقيقت، معرفتى براى او حاصل نگشته است. ¹

از اينجاست كه فقهاى بزرگوار شيعه، ضمن فتوا به حرمت سجده براى غير خدا، گفته‌اند: «آنچه را كه گروهى از شيعه به صورت سجده نزد قبر اميرالمؤمنين و ائمه عليهم السلام انجام مى‌دهند، داراى اشكال است و نمى‌توان قائل به جواز آن شد، مگر آنكه به قصد شكر خداى تعالى براى ادراك توفيق زيارت باشد». ²

همچنين از نشانه‌هاى زيارت «توحيدمدار»، نگرش درست به مقام اهل‌بيت عليهم السلام و پرهيز از غلو درباره آنان است. كسى كه درباره آن بزرگواران غلو مى‌كند، در حقيقت، آنها را به جاى خدا مى‌نشاند و اين امر، با زيارت «توحيد مدار» در تضاد است.

آيت‌الله جوادى آملى فرموده است: يكى از آداب زيارت آن است كه زائر زيارت خود را با تكبيرات صدگانه شروع كند؛ يعنى بعد از آن كه صدبار به عظمت خدا اعتراف كرد و او را از هر وصف و ثنايى برتر دانست، آن‌گاه به ثناگويى اهل‌بيت عليهم السلام و شمارش كمالات آنان بپردازد. ³