213هر كارى براى خود آدابى دارد، مثل آداب تجارت، آداب معاشرت، آداب كسب علم، آداب جنگ و مبارزه، آداب نماز و قرائت و...، كه شناخت و مراعات آنها، آن عمل را موفقيت‌آميز مى‌سازد و عامل را به هدف نزديك‌تر مى‌كند. از جمله براى زيارت هم آدابى ذكر شده است كه مراعات آنها هم ثواب عمل را بيشتر مى‌كند و هم زائر را در دستاوردهاى معنوى زيارت كامياب‌تر مى‌سازد و تربيت كننده است و مايه ارتباط روحى بهتر. اين آداب، برخى ظاهرى است و برخى باطنى، كه بى شك همان آداب ظاهرى هم به آداب باطنى و ايجاد خشوع و توجه قلبى كمك مى‌كند. ¹

صاحب جواهر در سفارش به حفظ آداب زيارت مى‌نويسد:

سزاوار است كه زائر به هنگام زيارت، حالت تضرع داشته باشد و از خداوند بخواهد كه به حق صاحب قبر، او را مورد شفاعتش قرار دهد و بايسته است كه فراوان دعا و زارى نمايد. نيز شايسته است كه زائر در كنار قبر امام معصوم عليه السلام ، زيارت‌نامه و پس از آن، نماز زيارت بخواند و اگر اطراف قبر شريف، ازدحام جمعيت است، نماز زيارت را دورتر بخواند [تا براى زوار ديگر مزاحمتى ايجاد نشود] و سزاوار است پس از خواندن زيارت‌نامه و نماز زيارت، دعا كند و آنكه تلاوت قرآن نمايد و ثوابش را به روح مزور، اهدا نمايد و در همه اين حالات، حضور قلب داشته باشد و از گناهان خود توبه و استغفار نمايد و آن‌گاه كه مى‌خواهد خارج شود، عقب عقب بيرون آيد تا پشت او به ضريح مطهر نشود و نيز سزاوار است كه پولى نيز به خدمتكاران حرم بدهد و آنها را گرامى بدارد؛ چراكه گراميداشت آنان به منزله گراميداشت مزور مى‌باشد. ²

بنابراين، يكى از مهم‌ترين اركان زيارت، توجه به آداب و رعايت حدود آن است. رعايت آداب زيارت، هم از جهت فراگيرى و دريافت بهتر حقايق نهفته در زيارت، و