190از جمله آداب قلبى زيارت قبر رسول خدا (ص) آن است كه به‌دليل جدا شدن از حضرت رسول (ص) غمگين و اندوهگين شود و درباره هرآنچه از بركت، كه در مدت ملازمت و هم‌جوارى او با رسول‌الله، از وى فوت شده است، تأسف بخورد و اينجاست كه به هنگام وداع، اشك از ديدگان عاشقان و محبان جارى شده و به‌دليل شدت وَجدى كه به هنگام زيارت به آنها دست داده است، آه و ناله از قلبشان بلند مى‌شود. ابوالفضل جوهرى درباره وداع رسول خدا (ص) ، شعرى اين‌گونه گفته است:

لَو كُنتَ ساعَةَ بَيننا ما بَينَنا

و شَهِدتَ كَيفَ نُكرّرُ التّوديعا
لَعَلِمتَ انّ مِن الدّموع مُحَدِّثاً
وَ عَلِمتَ انَّ مِنَ الحديث دُموعاً

اگر تو در لحظه جدايى و فراق، پيش ما بودى و شاهد بودى كه چگونه ما خداحافظى را تكرار مى‌كنيم، آن‌گاه آگاه مى‌شدى كه اشك من سخن مى‌گويد و نيز باخبر مى‌شدى، كه سخن گفتن من، اشك من بود.

ابن‌حجرمكى به نقل از «قاضى حسين»، مسئله «اندوهگين شدن به هنگام وداع با حضرت رسول (ص) » را امرى واجب دانسته و گفته است: «قاضى حسين، كه يكى از بزرگان پيشوايان ماست، گفته است: واجب است بر هر انسانى، به هنگام خداحافظى و فراق آن حضرت، اندوهگين شود». ¹

از آنجا كه، به باور ابن‌حجرمكى، واجب بودن «اندوهگين شدن به هنگام وداع» تكليفى دشوار است و چه‌بسا سبب شود كه بسيارى از انسان‌ها در اثر عمل نكردن به آن، به وادى گناه درافتند، وى اين سخن قاضى حسين را تأويل كرده و چنين گفته است:

معناى واجب بودن «غمگين شدن به هنگام وداع»، آن‌گونه كه به‌نظر من