189سزاوار است كه شخص زائر، هرگاه داخل مسجدالنبى (ص) شد، نيت اعتكاف نمايد، اگرچه مدت اقامت او ناچيز بوده و تنها به اندازه مرور كردن از اين مسجد [؛ يعنى از يك در وارد شدن و از در ديگر بيرون رفتن] باشد 1.
محزون شدن به هنگام خداحافظى
بگذار تا بگريم، چون ابر در بهاران
كز سنگ ناله خيزد، روز وداع ياران
هر كو شراب فُرقت، روزى چشيده باشد
داند كه سخت باشد، قطع اميدواران
با ساربان بگوييد، احوال آب چشمم
تا بر شتر نبندد، محمل به روز باران
چندين كه برشمردم، از ماجراى عشقت
اندوه دل نگفتم، الا يك از هزاران
چندت كنم حكايت، شرح اينقدر كفايت
باقى نمىتوان گفت، الا به غمگساران 2
بههمان اندازه كه ديدار با معشوق، لذتبخش و شيرين است، خداحافظى با او تلخ و دردناك است و به همان ميزان كه ملاقات با محبوب، شادىبخش است، لحظه جدايى از او غمانگيز است. عالمان اهلسنت، همسو با اين نكته روانى، يكى از آداب قلبى زيارت حضرت رسول (ص) را «اندوهگين شدن به هنگام خداحافظى» برشمردهاند. گرچه زائرى كه به جاذبهها و زيبايىهاى معنوى رسول خدا (ص) توجه دارد، بهطور طبيعى به هنگام وداع با آن حضرت اندوهگين مىشود، ولى يادكرد اين موضوع در شمار آداب زيارت حضرت رسول (ص) ، افزون بر اينكه تأكيدى بر اين حالت روانى است، مىتواند مايه ايجاد انگيزه در كسانى باشد كه به اين حالت دست نيافتهاند.
سمهودى مىنويسد: