76 يكى از ضروريات دين يا احكام متواتر و اجماعى و مانند آن انكار شود. بلكه تكفيركننده در اين مسائل، شايسته مجازات شديد و تعزير است؛ همان مجازاتى كه براى افترا زنندگان به دين تعيين شده است؛ به ويژه اينكه پيامبر(ص) در اينباره فرموده است:
«أيُّما رَجُلٍ قَالَ لِأَخيهِ يا كافِرُ، فَقْد باءَ بِهَا أَحَدُهما» 1 . 2
ابنحبان، بزار و ابويعلى با سندى حسن، روايتى را به نقل از حذيفه آوردهاند. 3 حذيفه مىگويد:
رسول خدا(ص) فرمود: از جمله بيمهاى من درباره شما اين است كه فردى قرآن تلاوت كند تا اينكه نور قرآن در او ديده شود و او حامى اسلام شود. اما خداوند او را به آنچه مشيت او اقتضا كند، تغيير دهد. [در نتيجه] او خود را از قرآن تهى سازد و آن را پشت سر خويش افكند و به روى همسايهاش شمشير كشد و او را به شركورزى متهم كند. عرض كردم: «يا رسول الله! كدام يك به شرك سزاوارترند؟ متهمكننده يا متهمشده»؟ فرمود: «البته كه متهمكننده...». 4