62 حاجت من قرار بده.
ميان عبارت بالا و اين جمله كه بگويى «خدايا! به رحمت خودت متوسل مىشوم تا براى من چنين و چنان فرمايى...»، هيچگونه تفاوتى نيست؛ زيرا معناى اين دعا نيز اين است كه خدايا! رحمت خودت را وسيلهاى براى برآورده شدن حاجتم قرار بده. حتى از نگاه من، سوگند دادن خداوند به مقام حضرت رسول(ص) نيز اگر به معناى بالا باشد، ايرادى ندارد. نادرست بودن اعتقاد به حرمت اين نوع توسل نيز مانند نادرستى اعتقاد به حرمت توسل به مقام پيامبر(ص) است.
آلوسى در ادامه به دو نكته اشاره مىكند:
اول: توسل به مقام غير از پيامبر(ص) نيز در صورتى جايز است كه فردى كه به مقام او متوسل مىشويم، از كسانى باشد كه نزد خداوند مقام و منزلت دارد؛ مانند كسى كه صالح بودن و از اولياى خدا بودن او امرى قطعى است.
دوم: توسل به مقام كسى كه داشتن چنين مقامى براى او قطعى نيست، جايز نمىباشد؛ زيرا در اين صورت بهطور ضمنى قائل به پذيرش وساطتى از سوى خداوند شدهايم كه پذيرش آن معلوم نيست و اين جرئت و جسارت بزرگى به خداى متعال است. 1
«شيخ محمد تاجالدين» 2 نيز در تأييد اين سخن مىگويد:
به اين ترتيب، نادرستى اين ادعا روشن مىشود كه اگر توسل به