56 بِيَدِكَ مَاضٍ فِيّ حُكمُكَ عَدلٌ فِيَّ قَضَاؤُكَ أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ سَمَّيتَ بِهِ نَفسَكَ او أَنْزَلْتَهُ فِي كِتَابِكَ أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِكَ أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِي عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ أَنْ تَجْعَلَ الْقُرْآنَ رَبِيعَ قَلْبِي وَ نُورَ بَصَرِي وَ جَلَاءَ حُزْني وَ ذَهَابَ هَمِّي» ¹، مگر اينكه خداوند اندوه را از او بزدايد و گشايش را جايگزين غم و اندوه او سازد. ²

هيچ‌يك از مسلمانان در مشروع بودن اين نوع توسل، اختلافى نكرده‌اند.

2. توسل به خدا به‌واسطه اعمال صالح؛ گويى چنين اظهار مى‌دارد: «خدايا! به خاطر دوستى خودم با تو يا به خاطر اخلاصى كه در طاعت تو دارم، درخواست مى‌كنم كه فلان چيز را به من عطا كنى...».

چنين توسلى در داستان اصحاب غار كه صخره‌اى راه غار را بر آنان بست، محقق شد؛ آنان نيز جز توجه و رو آوردن به سوى خدا و درخواست از او به بهترين عملى كه انجام داده بودند، رهايى‌بخش ديگرى نيافتند و خداوند نيز براى آنان گشايش حاصل كرد. طبق آنچه بخارى و مسلم در صحيح خود نقل كرده‌اند، عبدالله‌بن عمر مى‌گويد:

از رسول‌خدا(ص) شنيدم مى‌فرمود: «[در روزگاران] قبل از شما سه تن [به سفرى] رهسپار شدند، تا آنكه استراحت شبانه موجب شد