52 رسيدن، پاداش دارد؛ زيرا اين انفعال نيت، وسيلهاى براى پاداش، و پاداش نيز وسيلهاى براى فعليت يافتن نيت است. وضو و غسل، فعلى ملموس و محسوس و به مثابه ذاتى است كه معناى آن قلبى و غيبى است؛ يعنى فعل ذاتى، براى ذات، كه مركب از جسم و روح است، چيزى ايجاد مىكند كه معانى، يعنى همان نيت، نمىتواند اين كار را انجام دهد؛ زيرا نيت در عالم شهود فقط با افعال به فعليت مىرسد. بنابراين، افعال به مثابه وسايلىاند كه منافع را با خود حمل مىكنند تا نيت، با طهارت روح از طريق طهارت بدن متأثر شود. زمانى كه مكلف، دستور خداوند را در اين زمينه بدون هيچگونه اعتراض، تنها براساس فرمانى غيبى انجام دهد و تأثير آن را طهارت بدنش بداند، خداوند طهارت روح را به وى ارزانى مىدارد.
در دعا نيز همينگونه است. انسان در دعا دستان خود را بالا مىآورد. دعا وسيلهاى براى داشتن اميد در امرى معنوى است و در آن سوى اجراى امر الهى، اجابت دعا قرار دارد.
تواضع، نكوداشت و تجليل از اهل علم و والدين، احترام به بزرگترها، برگزارى مراسم ميلاد حضرت محمد مصطفى(ص)، سعى بين صفا و مروه، طواف خانه خدا و...، همه از وسيلههايى محسوس براى نيل به خواستههاى نامحسوس و غيبىاند كه اين آثار والاى غيبى با ايجاد آرامش در دل انسان نيككردار، خود را نشان مىدهند. بنابراين آرامش، ميراث آن وسيلههاست. به همين دليل رسول گرامى اسلام فرمود:
هر گروهى كه در خانهاى از خانههاى خدا (مساجد) گرد هم آيند و قرآن بخوانند و آن را به يكديگر آموزش بدهند، بر آنان آرامش