470ابن‌تيميه در صفحه 25 اين كتاب در طرح شبهه‌اى ديگر مى‌نويسد:
برخى افراد، پيامبران و صالحان را همچون حاجبان (دربانان) و واسطه‌هاى پادشاهان مى‌دانند؛ به‌گونه‌اى كه آنان، حاجت بندگان را نزد خداوند مى‌برند و هدايت و روزى بندگان نيز به‌واسطه آنها انجام مى‌شود. آنان معتقدند كه خلق از آنان درخواست مى‌كنند و واسطه‌ها نيز از خداوند؛ همچنان‌كه واسطه ميان پادشاهان نيز چنين‌اند. آنان براى رعايت ادب، از اين حاجبان درخواست مى‌كنند يا بدين علت از واسطه درخواست مى‌كنند كه مى‌دانند واسطه‌ها، سودمندترند؛ زيرا به پادشاه نزديك‌ترند و هرگاه از پادشاه درخواست كنند، اين خواسته‌ها برآورده مى‌شود.
اما در واقع، اگر كسى چنين باورى داشته باشد و اين واسطه‌ها را به اين شكل بپذيرد، كافر و مشرك است و بايد توبه كند. اگر توبه نكرد، كشته مى‌شود. اينان قائل به تشبيه مخلوق به خالق‌اند و براى خداوند شريك قائل‌اند.
پاسخ: بر خواننده گرامى پوشيده نيست كه عبارات ابن‌تيميه، آلوده به گمراهى و انحراف است. ميان كسى كه خالق را با مخلوق مقايسه مى‌كند و كسى كه اين مقايسه را انجام نمى‌دهد، تفاوت وجود دارد؛ زيرا اولى كافر است و دومى فقط در ظاهر، نه در حقيقت، ميان خداوند و بنده، وجه شباهت پيدا مى‌كند.
كسى كه براى برآورده شدن حاجت‌هاى خويش به پيامبران، صالحان و مؤمنان متوسل مى‌شود، چه گناهى كرده است؟ روايات صريح و صحيحى اين كار را جايز دانسته است. اگر صرف اين كار، به معناى مقايسه خداوند