465
مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ . 1
بر اين اساس، خداوند به ما دستور داده است كه رسول خاتم، حضرت محمد(ص) و خاندان و اصحاب وى و هر مؤمن صادق و راستين را بزرگ شماريم. رسول خدا فرمود: «در مورد اهل‌بيتم خدا را به شما يادآور مى‌شوم. در مورد اهل بيتم خدا را به شما يادآور مى‌شوم» 2، يا فرمود: «شما را به خدا سوگند! اصحابم را پاس داريد...» 3، يا اين فرمايش آن حضرت كه فرمود: «سپس كسانى كه پس از آنها مى‌آيند و آن‌گاه كسانى كه در پى آنان خواهند آمد». 4
همگان امر به تعظيم و نكوداشت اين بزرگان مى‌كنند. آيا در اين‌گونه تعظيم، شائبه شرك وجود دارد؟ به يقين خداوند، بزرگ است [و تعظيم اين بزرگان شبيه به تعظيم خدا شده است و] اگر كسى ميان اين دو خلط نمى‌كند و تعظيم اهل‌بيت و مانند آن را شرك نمى‌داند، نبايد ميان نفع‌رسانى سبب و مسبب يا زيان‌رسانى مسبب و سبب خلط كند و هر دو را يكسان بداند. ازاين‌رو، باور ابن‌تيميه به شرك‌ورزى كسانى كه به فرشتگان، پيامبران و صالحان متوسل مى‌شوند و سود و ضرر را از اين وسيله‌ها انتظار دارند، اتهامى نادرست است.
دليل سوم: نخستين بقعه‌اى كه به امر خداوند، پاسخ مثبت داد، همان