463 مى‌دانند و از خداوند اميد دارند كه خواسته آنان را در امور خير دنيوى و اخروى برآورده سازد. هيچ موحد عاقل و خردمندى نيست كه معتقد باشد واسطه‌ها به‌طور استقلالى مى‌توانند سودمند يا زيان‌رسان باشند. بلكه نفع يا زيان آنان را به اذن خداوند مى‌داند.

واسطه و وسيله مشروع، فقط دليل و نشانه حق براى خلق است تا رسالت خداوند را به مردم ابلاغ كند و رحمت الهى و سعادت ربانى را براى مردم فرو آورد. اين واسطه‌ها و وسيله‌ها از مظاهر آزمايش بنده در پيروى صادقانه از خداوندند. مى‌دانيم كه خداوند فرشتگان را با فرمان به سجده برابر حضرت آدم، آزمود؛ چراكه سجده برابر غيرخدا شرك است. [مگر به امر خدا]. به همين دليل فقط ابليس بود كه از دستور خدا سر باز زد. سجده برابر آدم، يك دعاى صرف نبود، بلكه سجده‌اى حسى و از مظاهر آزمايش به شمار مى‌آمد. افزون بر اين، در صحنه‌هاى مختلف زندگى ما نيز اين آزمايش وجود دارد؛ چراكه خداوند كعبه را تكريم مى‌كند و به ما فرمان مى‌دهد به سوى كعبه سجده كنيم؛ با اينكه در حقيقت، اين سجده براى خداوند است. آيا مى‌توانيم معتقد باشيم كه هركس به كعبه سجده كند، براى غيرخدا سجده كرده است؟

چرا به ما دستور داده شده است به سوى كعبه سجده كنيم؟ دستور سجده به سوى كعبه، چند دليل دارد:

دليل نخست: خداوند متعال، ذاتى منزه و پاك از هر جهت است و صورت و شكل ندارد.

دليل دوم: سجده براى خداوند، بالاترين مرتبه اظهار ذلت و خوارى