459حيات من براى شما مايه خير است. با من سخن مى‌گوييد و با شما سخن گفته مى‌شود. وفات من نيز براى شما مايه خير است. اعمال شما بر من عرضه مى‌شود. اگر اين اعمال، خير باشند خدا را سپاس گويم و اگر در اين اعمال، شرى ببينم، براى شما طلب آمرزش مى‌كنم.
دومين آيه: با استناد به اين آيه، مخالفان، جواز توسل را انكار كرده‌اند. خداوند مى‌فرمايد: وَ إِذٰا سَأَلَكَ عِبٰادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدّٰاعِ إِذٰا دَعٰانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ . 1
نحوه استدلال: در اين آيه، وجود واسطه در دعا منتفى شده است؛ زيرا خداوند در اين آيه، برخلاف آيات ديگرى كه با همين سياق از پرسش و درخواست سخن گفته، واژه «قل» را در پاسخ به اين درخواست به كار نمى‌برد و به رسول خدا نمى‌فرمايد كه هرگاه بندگانم از تو پرسش كردند، بگو من به آنان نزديكم، بلكه بدون واسطه، پاسخ اين پرسش و درخواست را مى‌دهد. با اينكه در آيه 219 همين سوره مى‌فرمايد: وَ يَسْئَلُونَكَ مٰا ذٰا يُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ 2 يا در آيه ديگر سوره بقره مى‌فرمايد: يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَوٰاقِيتُ لِلنّٰاسِ وَ الْحَجِّ 3 و در آيه ديگرى مى‌فرمايد: وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً . 4 مى‌بينيم در اين آيات پس از فعل