454 آن‌گاه كه من از اين دنيا رحلت كنم، تا روز قيامت، استغفار را براى آنان باقى مى‌گذارم [تا پس از رحلت من نيز عذاب نشوند و در امان باشند.] 1
اينان مى‌گويند معناى اين روايت نشان مى‌دهد كه پس از رحلت پيامبر(ص)، به او توسل جسته نمى‌شود و اين كار جايز نيست.
پاسخ: با دانستن شأن نزول اين آيه و بررسى ديدگاه و اقوال بزرگان در اين رابطه، روشن مى‌شود كه اين شبهه از خانه عنكبوت نيز سست‌تر است.
طبرى در تفسير خود از سعيدبن جبير روايت مى‌كند كه آيه وَ إِذْ قٰالُوا اللّٰهُمَّ إِنْ كٰانَ هٰذٰا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنٰا حِجٰارَةً مِنَ السَّمٰاءِ أَوِ ائْتِنٰا بِعَذٰابٍ أَلِيمٍ 2، درباره نضربن حارث نازل شد. بخارى نيز از انس نقل مى‌كند كه ابوجهل‌بن هشام مى‌گفت: «اگر اين سخن حق است، بارانى از سنگ بر ما ببار يا عذابى دردناك برايمان بياور». پس از سخنان وى اين آيه نازل شد: وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ .
ابن ابى‌حاتم از ابن‌عباس روايت مى‌كند كه مشركان گِرد خانه خدا طواف مى‌كردند و مى‌گفتند: «خدايا ما را بيامرز». آن‌گاه اين آيه نازل شد: وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ . اما ابن‌جرير از ابن‌ابزى نقل مى‌كند كه اين مسلمانان باقى مانده بودند كه استغفار مى‌كردند و سبب دفع عذاب بودند. وى مى‌گويد: