409سلف صالح، خون و جانشان با محبت رسول خدا در آميخته بود و دل و عقل آنان با اين محبت سيراب شده بود. محبت آنان، حقيقى و راستين بوده است. به همين دليل هر حركت يا سخنى كه از آنان صادر شده، بيانگر محبت آنان به پيامبر اسلام بوده است. پروردگار نيز نور حقيقت را در دل آنان قرار داد؛ نورى كه در علوم به‌جاى مانده از آنان، خود را نشان مى‌دهد. از آنجا كه اين علوم، برآمده از صفاى باطن و محبت آنان بوده، فراگير شده و تأثيرگذارى آن نيز نامحدود شده است. خداوند به اين بزرگان الهى جزاى خير مرحمت كند.
جواز توسل از نگاه ابن‌تيميه
ابن‌تيميه در كتاب «التوسل و الوسيله» مى‌نويسد:
نقل شده كه سلف صالح به دعايى كه در آن توسل به پيامبر آمده است، [خدا را مى‌خواندند]. در اين باره، آثار و حكايت‌هايى از سلف صالح نقل شده است كه در دعاى بسيارى از مردم نيز اين توسل وجود دارد. 1
وى همچنين مى‌نويسد:
سلف صالح نيز با اين دعا، يعنى دعايى كه در حديث فرد نابينا آمده است: « اللهم اني أتوجه إليك بنبيك محمد »، و مانند آن دعا مى‌كرده‌اند. در منسك مروزى نيز از احمدبن حنبل نقل شده كه وى در دعا، به پيامبر(ص) متوسل مى‌شده است. 2