351ابوعبدالله بخارى مىگويد: اين جام را در بصره ديدم و با آن آب نوشيدم. اين جام از ميراث نضربن انس به مبلغ هشتصد هزار [دينار] خريدارى شده بود و نزد صحابه و تابعان نگهدارى مىشده و با آن آب مىنوشيدهاند. اما از هيچ صحابى يا تابعى شنيده نشده كه با اين كار مخالفت كرده باشند يا آن را كمارزش بشمارند.
بنابراين چگونه انسانهاى ناآگاه به سنت، تصور مىكنند از اين تبرك جستن و مانند آن نهى شده، يا خلاف كارهاى مستحب است؟ آيا سزاوار است فردى را كه اينگونه تبرك مىجويد، متهم به شرك كنيم؟
بخارى در باب بعدى صحيح خود، يعنى باب «شرب البركة و الماء المبارك» از جابربن عبدالله چنين نقل كرده است:
در يكى از سفرها، همراه پيغمبر اكرم(ص) بوديم كه هنگام نماز عصر فرا رسيد و ما آبى اندك همراه داشتيم و همان مقدار را در جامى ريختيم. در اين حال، پيغمبر اكرم(ص) تشريف آورد و دست مبارك را ميان آن ظرف فرو برد و انگشتانش را بازكرد و فرمود: «براى نماز آماده شو. از خداوند متعال بركت الهى را براى وضوگيران خواهانم!» بلافاصله مشاهده كرديم كه آب از ميان انگشتان مباركش فواره زد! و مردم از آن آب وضو گرفتند و رفع تشنگى كردند. من نيز سعى كردم تا هرچه بيشتر آب بگيرم و بياشامم؛ زيرا دانستم در اين آب بركتى نهفته است.
سالمبن ابى جعد گويد: «از جابر پرسيدم: در آن روز چند تن بوديد»؟ در پاسخ گفت: «هزار و چهارصد تن».