338نباشد و از مشاهده آنها آزار و اذيت شود؛ چراكه پيامبر(ص) فرمود: «ميت، به‌واسطه قبر همجوار بد خود، همچون دوران حيات خويش، آزار مى‌بيند». ¹

ابن‌جوزى نيز در «صفة الصفوة» مى‌نويسد:

ابوعبدالله احمد بن يحيى الجلاء مى‌گويد از پدرم شنيدم كه مى‌گفت: نزد معروف بوديم كه مردى بر وى وارد شد و گفت: اى ابامحفوظ، امشب امر شگفت‌آورى را ديدم. گفت: چه ديده‌اى؟ پاسخ داد: خانواده من درخواست ماهى كردند. من نيز به بازار رفتم و ماهى خريدم و آن را به حمّال دادم و او نيز همراه با من راه افتاد. صداى اذان ظهر را شنيديم. حمال به من گفت: اى عمو! نمى‌خواهى نماز بخوانيم؟ گويى او مرا از غفلت بيدار كرد. گفتم: آرى. نماز مى‌خوانيم. سپس طبق ماهى را گذاشت و وارد مسجد شد. با خود گفتم: اين غلام، طبق ماهى را رها كرد. من نيز آن را رها كنم. وى همواره در حال ركوع بود تا آنكه نماز جماعت اقامه شد. آن‌گاه نماز جماعت را خوانديم و پس از نماز نيز ركوع به‌جا آورد و از مسجد بيرون آمديم. هنوز طبق ماهى به همان حال بود. به خانه رفتم و در اين‌باره با خانواده‌ام سخن گفتم. آنان گفتند: به او بگو بماند و از اين ماهى تناول كند. به او گفتم: با ما ماهى مى‌خورى؟ گفت: من روزه‌ام. به او گفتم: افطار را پيش ما بمان. او پذيرفت. سپس گفت: راه مسجد را به من نشان دهيد. من نيز نشان