1) . اتحاف الاذكياء، صص 41-43.

2) . من كان له فرطان من امتى، ادخله الله بهما الجنة فقالت له عايشه: فمن كان له فرط من أمتك؟ قال: ومن كان له فرط يا موفَّقه، قالت: فمن لم يكن له فرط من امتك؟ قال: «فأنا فرط أمتى، لن يصابوا بمثلى»؛ ر.ك: سنن ترمذى، ج3، ص 376. وى مى‌گويد: «اين روايت، حسن، اما ناشناس است. فقط اين روايت را از حديث عبدربه‌بن بارق سراغ داريم و شنيده‌ايم. اما چند تن از بزرگان اين روايت را از او نقل كرده‌اند». در كتاب الشمائل ، ص 480 نيز اين روايت آمده است. همچنين، مسند احمد، ج1، ص334، ش 3098؛ مسند ابى‌يعلى، ج5، ص 138؛ المعجم الكبير، طبرانى، ش 12880؛ السنن الكبرى، بيهقى، ج4، ص 68 و شعب الايمان، ج7، ص 134 از منابعى است كه اين روايت را نقل كرده‌اند. ترمذى اين روايت را در نوادرالاصول، ج1، ص 311، نقل كرده است. اما با اين تفاوت كه در اين كتاب آورده است: «خداوند به فضل و رحمت خود به مسلمانان، آنان را وارد بهشت مى‌كند».