200در اين حديث، رسولخدا(ص) امت اسلامى را به توسل جستن به همه مؤمنانِ درخواستكننده (پيامبران و اولياى الهى، چه زنده و چه مرده) در درگاه خداوند، ترغيب و تشويق مىكند.
درخواستكنندگان، همان تضرعكنندگانىاند كه با نيت خالص و اخلاص ناب، چه در حال حيات و چه پس از مرگ در عالم برزخ براى حاجات توسلجويانشان، به درگاه خداوند كرنش مىكنند.
«محمد زاهد كوثرى» نيز مىگويد:
در حديث، توسل به عموم مسلمانان و نيز خواص آنان آمده است و آمدن حرف «باء» بر سر يكى از دو مفعول «أسألك» در سؤال استعلامى [كه براى آگاهى پرسش مىشود]، مطرح است؛ مانند آيه فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً ً 1؛ از او بپرس كه از همه چيز آگاه است! و نيز آيه سَأَلَ سٰائِلٌ بِعَذٰابٍ وٰاقِعٍ . 2 ولى در سؤال استعطايى [كه براى گرفتن عطا مىآيد] هرگز «باء» بر سر مفعول نمىآيد، مگر بر سر نام يا منزلت كسى كه به او توسل جسته مىشود. در اين رابطه،