181مىدهم تا حاجتم برآورده شود. خداوندا! شفاعت پيامبرت را درباره من بپذير». 1
در نقل ديگرى، اين عبارت نيز آمده است:
اگر [باز هم] حاجتى داشتى، مانند اين كار را انجام بده». اين عبارت را حمادبن سلمة نقل كرده است كه طبق نقل حماد، توسل در مواقع ديگر نيز جايز شمرده شده است. عثمانبن حنيف مىگويد: «به خدا سوگند! مجلس را ترك نگفته بوديم كه آن مرد، درحالى كه بينا بود، وارد شد. گويى هرگز نابينا نبوده است».
«ابنعلان» در شرح اين حديث مىنويسد:
«اللهم اني أسألك بنبيك»؛ يعنى خداوندا خواسته من اين است كه بهواسطه پيامبرت و به شفاعت او.... حرف «با» براى افاده معناى همراهى يا براى متعدى كردن فعل است. « نبي الرحمة » : صفت آن نبى است. البته اين وصف با موقعيت توسل، مناسبت دارد. «يا محمد» . اين عبارت، توجه و التفات به آن حضرت است تا به وسيله او به درگاه خداوند رو آورد و بدينوسيله از توجه به ديگران بىنياز شود.
« أتوجه بك » ؛ يعنى از ذات مقدس تو يارى مىطلبم. حرف «با» به