178گفت: «خدايا به حق محمد(ص) از تو مسئلت مىكنم كه از گناهم بگذرى». خداوند به او فرمود: «محمد را كه هنوز نيافريدهام، چگونه او را مىشناسى»؟ حضرت آدم گفت: «اى خداى من! وقتى مرا آفريدى و از روح خود در من دميدى، سرم را بلند كردم و ديدم بر ستونهاى عرش تو نوشته شده است: لا اله الا الله، محمد رسول الله. به همين دليل فهميدم كه تو فقط محبوبترين آفريدهها را كنار نام خود مىآورى». خداوند فرمود: «اى آدم! درست گفتى. او محبوبترين است. اكنون كه به حق او از من درخواست كردى، تو را بخشودم. اگر محمد نبود، تو را نمىآفريدم».
4. سيوطى در تفسير خود «الدر المنثور»، از طريق ابنمنذر و به نقل از محمدبن علىبن حسينبن علىبن ابىطالب(ع) نقل مىكند كه گفت:
وقتى آدم آن اشتباه را مرتكب شد، بسيار اندوهگين و پيشيمان شد. جبرئيل(ع) نزد او آمد و گفت: «اى آدم! مىخواهى تو را به روشى راهنمايى كنم كه خداوند توبهات را براى آن بپذيرد»؟ آدم گفت: «آرى». جبرئيل گفت: «در مقامى كه با خدا مناجات مىكنى، بايست و او را ستايش كن».
حضرت آدم پرسيد: «چه بگويم»؟ جبرئيل پاسخ داد:
«بگو لَا الهَ الَّا اللهُ وَحدَه لا شَريكَ لَه، لَهُ المُلكُ وَ لَه الحَمدُ يُحيي وَ يُميتُ و هوُ حَيٌّ لايَموتُ بِيدِه الخَيرُ كُلُّه وَ هُو عَلَى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ» ؛ «معبودى جز خدا نيست، شريكى ندارد، مُلك و سپاس از آن اوست. اوست كه مىميراند و زنده مىكند. خود زنده است و نمىميرد و همه نيكىها به دست اوست و بر هر امرى تواناست».