137همچنين اين آيه دلالت دارد كه درخواست شفاعت از آن حضرت، چه در زمان حيات و چه پس از رحلت، جايز است؛ زيرا هر يك از دو فعل جٰاؤُكَ و فَاسْتَغْفَرُوا در سياق شرط آمده است؛ فعلى كه در سياق شرط بيايد، افاده عموم مى‌كند. طلب شفاعت از پيامبر(ص) نيز در زمان حيات ايشان، امرى آشكار و اجماعى است. ¹

اينك مناسب است روايتى را يادآور شويم كه جمعى از محدثان و حافظان حديث از طريق «محمدبن حرب باهلى» نقل كرده‌اند كه مى‌گويد:

وارد مدينه شدم و نزد قبر رسول‌خدا(ص) رسيدم. عربى صحرانشين ديدم كه شترش را خوابانيد و بست و نزد قبر پيامبر(ص) آمد. آن‌گاه سلام نيكويى خدمت آن حضرت عرض كرد و دعاى زيبايى خواند. سپس عرض كرد: پدر و مادرم فدايت باد اى رسول خدا! خداوند تو را براى وحى خويش برگزيد و كتابى را بر تو نازل كرد كه در آن علم اولين و آخرين را برايت جمع كرده است. خداوند در كتابش كه سخنى حق است، مى‌فرمايد: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً . اكنون من با اعتراف به گناهانم نزد تو آمده‌ام و تو را نزد پروردگارت شفيع خود قرار داده‌ام. اين همان چيزى است كه خداوند وعده‌اش را به تو داده است. سپس رو به قبر كرد و چنين سرود:

يَا خَيرَ مَنْ دُفِنتْ بِالقاعِ أعظَمُه فَطابَ مِنْ طيبِهنَّ الْقاعُ وَالأَكمُ