136عذر توبهكنندگان را هرچند گناه آنان بزرگ باشد، بپذيرد و برايشان شفاعت كند. مقام و منزلت والاى آن حضرت اين است كه مىتواند در گناهان كبيره، براى صاحبان اين گناهان، شفاعت و درخواست آمرزش كند.
«زمخشرى» نيز در «كشاف»، به تفسير اين آيه مىپردازد و مىنويسد:
آنان به دليل رفتن به سراغ حكم طاغوت، به خود ستم كردند. آنگاه از نفاق خويش توبه كردند و از گناهان خويش پشيمان شدند و با خلوص نيت، و براى اين اعمال خويش از خداوند درخواست آمرزش كردند. آنان كه با رد داورى تو، اذيتت كردند، نزد تو آمدند و به شدت پوزش مىطلبند تا اينكه تو را نزد خداوند شفيع و استغفاركننده قرار دهند.
لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً ، يعنى چنين مىيابند كه خداوند توبه آنان را پذيرفته است. خداوند در اين آيه نمىگويد تو براى آنان استغفار كردى. خداوند سياق آيه را از حالت مخاطب به غايب تغيير مىدهد تا شأن و جايگاه رسولخدا(ص) را والا، و استغفار وى را با عظمت بشمارد و يادآور مىشود شفاعت كسى كه نامش رسول و فرستاده خداوند است، جايگاه ويژهاى دارد. 1
هرچند شأن نزول اين آيه، در مورد پذيرش حكم طاغوت (كعببناشرف) از سوى منافقان است، اما حكم آيه عام است و هر فرد مقصر و گناهكارى را در برمىگيرد؛ زيرا ستم به خويشتن كه در اين آيه آمده است، هر معصيتى را شامل مىشود.