132داده است. بنابراين، هركسى چنين باشد، خداوند شفاعت او را رد نخواهد كرد. بر اين اساس، فايده نياوردن ضمير مخاطب در اين آيه و آوردن فعل غايب بهجاى آن روشن شد.
«ابوالسعود» نيز در تفسير خود 1 مىنويسد:
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ؛ يعنى اگر آنان كه به دليل نفاقورزى و فرمانناپذيرى از تو سزاوار دو عذاب شدهاند.... .
جٰاؤُكَ ؛ با توجه به تقدم ظرف زمان، بايد گفت آنان بدون تأخير و درنگ آمده و به تو (پيامبر(ص)) متوسل شدهاند تا از جرم گذشته و كنونى آنان درگذرى. آنان با پنهان كردن جنايت و جرم خويش و آوردن بهانههاى نادرست و نيز يادكردن سوگندهاى ناروا، جرم خويش را دوچندان نكردهاند.
فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ ؛ با توبه خالصانه و تضرع فراوان به سوى تو آيند تا برايشان شفيعى به پيشگاه خدا شوى و درخواست آمرزش كنى. خداوند استغفار رسول خدا براى آنان را چنين بيان مىكند: اِسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ ؛ بيانى به شيوه التفات [آوردن ضمير غايب بهجاى ضمير مخاطب]. در واقع اين بيان براى تعظيم و تجليل شأن و جايگاه حضرت رسول(ص) و بزرگ شمردن استغفار رسول خدا براى آنان است و در ضمن بدانند شفاعت آن حضرت پذيرفته است.
لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً ؛ يعنى آنان به خوبى دانستند كه توبه آنها پذيرفته شده است و خداوند با رحمت خويش بر آنان تفضل