129در آيه يَبْتَغُونَ إِلىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ به معناى تقرب است، يعنى آنچه به‌واسطه آن تقرب جسته مى‌شود. در اينجا، وسيله به معناى عبادت نيست؛ زيرا كلمه پس از آن، يعنى أَيُّهُمْ به معناى تخيير است. ضمير «هُم» نيز به مقربان برمى‌گردد.

شرايط صحت وسيله

به گفته شيخ سيد اخترخان ¹ شرط صحت وسيله، سه چيز است:

1. خداوند، اجازه وسيله قرار دادن آن را داده باشد؛

2. عمل فردى كه به او توسل جسته مى‌شود، قبول باشد؛

3. فردى كه به او توسل جسته مى‌شود، پيرو سنت رسول‌خدا(ص) باشد.

پس از رسيدن به اين حقايق، در اينجا برخى از معانى مربوط به بحث را بيان مى‌كنم. انسان خردمند بايد فراگير بودن آيه را نسبت به معناى مورد نظر ما، به خوبى درك كند؛ زيرا اين آيه به وضوح برترى برخى از پيامبران را بر بعضى ديگر، و تقرب‌جويى برخى را به‌واسطه بعضى ديگر بيان مى‌كند. اين آيه، حقيقتى است كه تواضع برابر خداوند حى و قيوم، و ژرفاى اعتراف به فضل الهى، در آن روشن مى‌شود.

بنابراين براى ما راز پنهانى آشكار شده است كه كمتر كسى مى‌تواند آن را درك كند. اين حقيقتى تاريخى است كه بسيارى به سبب آن، در مدت زمانى طولانى، بين رسالت پيامبران پيشين و رسالت خاتم الأنبياء(ص)، كه دچار ضعف و عقب‌ماندگى فكرى و فرهنگى بودند، آزموده شدند. در اين