124افزون بر اين، دلالت قطعى آيه اين است كه توبيخ و سرزنش موجود در اين آيه متوجه مشركان است و تفاوت ندارد كه در شركورزى، چه چيزى معبودشان باشد. همچنين طبق دلالت قطعى آيه، توسل به خداوند از طريق اين معبودات و تقربجويى بهواسطه اينها به درگاه خداوند، امرى جارى و معمول است؛ چرا كه آخر آيه، دلالت بر جواز توسل دارد.
«بغوى» در تفسير آيه أُولٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ مىنويسد:
يعنى آنان كه مشركان، آنها را خدايان خود مىخوانند و مىپرستند. ابنعباس و مجاهد مىگويند: «اين معبودان عبارت از [حضرت] عيسى، مادرش: [حضرت] مريم، [حضرت] عُزَير، فرشتگان، خورشيد، ستارگان و ماه مىباشند». يَبْتَغُونَ يعنى بهوسيله آنان خواستار تقرب به پيشگاه خدايند. گفته شده است كه وسيله، همان درجه عالى و بلندمرتبه است؛ يعنى آنان براى درخواست مقامات عالى، به درگاه خدا تضرع مىكنند. همچنين گفته شده كه وسيله، عبارت است از هرچه انسان با آن به درگاه خدا تقرب جويد. عبارت أَيُّهُمْ أَقْرَبُ به اين معناست كه مىنگرند تا ببينند كداميك بيشتر موجب تقرب به درگاه خداوند مىشود تا به آن متوسل گردند. زجاج نيز مىگويد: «يعنى كداميك براى وسيله شدن و رفتن به پيشگاه خداوند، تقرب بيشترى مىآورد. و بهواسطه عمل صالح، به خدا تقرب مىجويد». 1