195رمى، راندن اخلاق ناپسند است. در اين مقام بايد خطر كرد و به يكباره عليه نفس شوريد و خواهش‌هاى نفسانى را از ريشه كند. رمى، به معناى مبارزه با نفس اماره است. انسان براساس قرآن، سه نفس دارد: نفس اماره (يوسف: 53)، نفس لوامه (قيامت:2) و نفس مطمئنه (فجر: 27). در جمره نخست انسان با شيطان درون و نفس اماره ستيز مى‌كند. دشمن اصلى در راه وصول به قرب الهى، نفس اماره است. از اين‌رو بايد از آنجا شروع كرد و در رمى اول، اسب چموش درون را رام كرد. آن‌گاه كه انسان عملى ناشايست انجام مى‌دهد، از درون احساس سرزنش مى‌كند و اين يكى از عجايب آفرينش آدم است. سرزنش‌ها از نفس لوامه است. انسان در رمى جمره وسطى (دوم) دوباره به شيطان سنگ مى‌زند تا به خود تلقين كند كه نزديك عمل خلاف و معصيت نشود و مبتلا به سرزنش نگردد.
هرگاه سالك با نفس اماره مبارزه كرد و نفس لوامه‌اش نيز او را از ارتكاب گناه بازداشت، به نفس مطمئنه مى‌رسد. حج‌گزار با رمى جمره عقبى (سوم) شيطان را به‌طور كلى از خويش دور مى‌سازد تا نفس مطمئنه را در امان دارد. امام زين‌العابدين(ع) در حديث شبلى فرمود:
فَعِنْدَ مَا رَمَيْتَ الْجِمَارَ، نَوَيْتَ أَنَّكَ رَمَيْتَ عَدُوَّكَ إِبْلِيسَ وَ غَضِبْتَهُ بِتَمَامِ حَجِّكَ النَّفِيسِ؟ قَالَ: لاَ.
وقتى سنگريزه به جمرات زدى، نيت كردى كه دشمنت ابليس را سنگ باران كنى و با تمامى حج گرانبهايت او را به خشم آورى؟ گفت: «نه.»
امام صادق(ع) نيز حكمت تشريع رمى را مبارزه با شهوت، فرومايگى و عمل ناشايست دانسته و در حديث مصباح الشريعه فرموده است: «
وَ ارْمِ الشَّهَوَاتِ وَ الخَسَاسَةَ وَ الدَّنَاءَةَ وَ الاَْفْعَالَ الذَّمِيمَةَ عِنْدَ رَمْىِ الْجَمَرَاتِ »؛ «و با رمى جمرات، شهوت‌ها، فرومايگى و كارهاى ناپسند را به دور افكن».
بنابراين پرتاب سنگ، اظهار بندگى و تشبه به ابراهيم خليل‌الله است. در واقع زمانى