175 (وَ مَا الْحَيٰاةُ الدُّنْيٰا إِلاّٰ لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدّٰارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَ فَلاٰ تَعْقِلُونَ) (انعام:32)زندگى دنيا، جز بازى و سرگرمى نيست و سراى آخرت براى آنها كه پرهيزكارند، بهتر است. آيا نمى‌انديشيد.

همچنين خداوند در آيات قرآن، با بيان مصاديقى از دنياگرايى، انسان را از فريفته شدن به آنها بازمى‌دارد و مى‌فرمايد:

(زُيِّنَ لِلنّٰاسِ حُبُّ الشَّهَوٰاتِ مِنَ النِّسٰاءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَنٰاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعٰامِ وَ الْحَرْثِ ذٰلِكَ مَتٰاعُ الْحَيٰاةِ الدُّنْيٰا وَ اللّٰهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ) (آل‌عمران: 14)

محبت امور مادى، از [قبيل] زنان و فرزندان و اموال فراوان از طلا و نقره و اسب‌هاى ممتاز و چهارپايان و زراعت، در نظر مردم جلوه داده شده است؛ [تا در پرتو آن، آزمايش و تربيت شوند. ولى] اينها وسايل گذران زندگى دنياست [و هدف نهايى نمى‌باشد] و سرانجام نيك [و زندگى والا و جاويدان] نزد خداست.

در روايات نيز حب دنيا و ترجيح آن بر آخرت، سبب خطاكارى انسان معرفى شده است؛ چنان‌كه امام صادق(ع) فرمود:

«رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ حُبُّ الدُّنْيَا». ¹همچنين حضرت فرمود:

«مَا مِنْ عَمَلٍ بَعْدَ مَعْرِفَةِ اللهِ وَ مَعْرِفَةِ رَسُولِ اللهِ أَفْضَلَ مِنْ بُغْضِ الدُّنْيا ». ²براساس تعاليم اسلامى، دل‌بستگى به دنيا با آخرت‌گرايى جمع نمى‌شود؛ چنان‌كه امام‌صادق(ع) فرمود:

لَايَسْتَقِيمُ حُبُّ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ فِي قَلْبِ مُؤْمِنٍ كَمَا لَا يَسْتَقِيمُ الْمَاءُ وَ النَّارُ فِي إِنَاءٍ وَاحِد. ³

حب دنيا و آخرت در قلب مؤمن قرار نمى‌گيرد؛ چنان‌كه آب و آتش در يك ظرف كنار هم قرار نمى‌گيرد.