171الف) بندگى خدا، حتى اگر امر به ذبح فرزند باشد ¹؛

ب) جهاد عليه بت و بت‌پرستان و مبارزه با طاغوت؛

ج) توكل بر خدا و يارى نخواستن از غير او؛

د) يارى رساندن خدا به يارى دهندگان دينش با خطاب (يٰا نٰارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاٰماً عَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ) ²؛

ه ) تحمل سختى‌هاى طاقت‌فرسا در مسير تبليغ و ترويج دين خدا؛

و) گذشتن از همه تعلقات دنيوى، حتى فرزند؛

ز) اعتماد و حسن ظن بر خدا (ابراهيم(ع) پس از سرفراز بيرون آمدن از آزمون‌هاى دشوار و بعد از هجرت به فلسطين، مأمور شد تا همسر و فرزندش را در سرزمينى خشك و بى‌آب و علف رها كند و بازگردد و او نيز بدون ذره‌اى ترديد به اين دستور عمل كرد ³و اين زمينه نمايش قدرت الهى و وفاى به وعده‌هايش و اجابت دعاهاى ابراهيم(ع) شد ⁴؛

ح) پاداش خداوند به نيكوكاران؛ مانند جوشاندن زمزم و فرستادن گوسفندى از بهشت براى قربانى؛

ط) راندن شياطين و پيروزى انسان عابد عارف بر شيطان رجيم.

نوزده - اميد و توكل

يكى از سجاياى مهم اخلاقى، توكل است؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد: (وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ