157نمودند و توبه كردند. خداوند هم توبه آنها را پذيرفت و سپس كعبه را به موازات آن، روى زمين مستقر كرد و طواف آن را وسيله توبه و طهارت بنى‌آدم قرار داد». 1
خداوند توبه را دوست دارد. پشيمانى بندگان را دوست دارد و از استغفار آنان استقبال مى‌كند. خداوند مى‌خواهد آدميان همانند فرشتگان دور خانه‌اش در زمين بگردند تا گناهان آنها بريزد. خداوند طواف را وسيله آمرزش بندگان قرار داد و خواست تا بندگانش در عمر خويش دست‌كم يك‌بار پاك شوند و شيرينى ملكوتى طهارت را بچشند. هركس هفت بار اين خانه را طواف كند و دو ركعت نماز، در هر جاى مسجد بخواند، خداوند شش هزار حسنه برايش مى‌نويسد و شش هزار گناه از او مى‌زدايد و شش هزار درجه بر او مى‌افزايد و شش هزار نياز از او برمى‌آورد. هركدام از اين نيازها زود برآيد، به سبب رحمت خداست و هركدام به تأخير افتد، به سب اشتياق خداوند به دعاى اوست.
طواف حج‌كننده، طواف فرشتگان خداست. مى‌توان با طواف، رحمت الهى را جلب كرد. آمرزش الهى در طواف كعبه است. خداوند به طواف‌كنندگان نويد بهشت داده و بركات و هداياى خويش را شامل حال آنان ساخته است.
بنابراين سرّ طواف، تشبّه به فرشتگان، دريافت رحمت و مغفرت الهى و تولدى دوباره است. آن‌گاه كه انسان از گناه پاك مى‌شود، خداوند به او مباهات مى‌كند؛ چنان‌كه رسول خدا(ص) فرمود:
«إِنَّ اللهَ يُبَاهِى بِالطَّائِفِينَ» 2؛ «خداوند به طواف‌كنندگان مباهات مى‌كند».
فرشتگان، وجودى عرشى دارند و از معنويت سرشارند و تشبّه به آنها داراى پيام دينى است تا زائران در زندگى خود عرشى بينديشند و همانند فرشتگان رفتار نمايند؛ چراكه آنها در طواف، فرشتگانى شدند كه عرش الهى در زمين (كعبه) را طواف كرده‌اند