136علت‌هاى مختلفى براى اين نامگذارى بيان شده است ¹؛ مانند اينكه بكه از «البك» به معناى ازدحام كردن و شلوغ شدن است. ² ولى بيشترين معنايى كه در روايات براى بكه بيان شده، گريه كردن مردم در مكه است؛ زيرا ممكن است واژه بكه از «بكاء» به معناى گريه كردن باشد. امام صادق(ع) در جواب اين سؤال كه چرا مكه را بكه ناميدند، فرمود: «چون مردم در اين شهر و اطراف آن گريه مى‌كنند». ³ همچنين از حضرت على(ع) سؤالى مشابه شد و آن حضرت فرمود: «چون مكه، چشم‌هاى جباران و گناهكاران را مى‌گرياند». ⁴

افزون بر اين، يكى از آداب ورود و حضور در شهر مقدس مكه، اشك و آه است. گريه، سيد آداب و نورچشم سالكان است. گريه، نشانه نرمى قلب و دليل اخلاص است. انسانى كه داراى قلب رقيق و چشم گريان است، به خدا نزديك مى‌باشد و از دنيا و دنياطلبى دور است.

در ضمن دعايى كه از روى قساوت قلب باشد، قبول نمى‌شود؛ چنان‌كه امام‌صادق(ع) فرمود:

«لاَيَسْتَجِيبُ دُعَاءً بِظَهْرِ قَلْب قَاس» ⁵؛ «خداوند، دعايى را كه از روى قساوت قلب باشد، نمى‌پذيرد».

از سوى ديگر، گريه و اشك نشانه بريدن از غيرخداست. پيامبر اكرم(ص) در بيانى گهربار فرمود: «اگر خدا بنده‌اى را دوست داشته باشد، حزنى در قلب او قرار مى‌دهد؛ زيرا خداوند قلب حزين را دوست دارد». ⁶ بى‌شك، بنده‌اى كه از خوف خدا گريان