212علامه نراقى، دربارۀ درمان رذايل اخلاقى، دو روش را پيشنهاد مى‌كند. روش علمى كه توضيح داده شد و روش عملى. او در اين زمينه مى‌گويد: «

فاعلم ان امراض النفوس لاتداوي الا بالعلم والعمل » ¹؛ «بدان كه بيمارى‌هاى نفسانى مداوا نمى‌شوند؛ مگر با علم و عمل».

امام خمينى (رحمه الله) ، براى درمان كردن رذيلۀ غيبت مى‌گويد: «بدان كه علاج اين خطيئه عظيمه، چون خطيئات ديگر، به علم نافع و عمل توان نمود». ²

اما روش عملى براى درمان رذيلۀ تجاوز به آبروى ديگران، حفظ و دفاع از آبروى ديگران است كه ضد اين رذيله است. فرد متجاوز، خودش را مكلف كند ضد آنچه اين رذيله مى‌طلبد. اگر اين رذيله، فرد را به غيبت وامى‌دارد، زبانش را به ذكر خوبى‌هاى او وادارد. اگر منشأ غيبت‌كردن و تهمت زدن حسادت است، سعى كند خيرخواه او باشد و بيشتر براى او دعا كند. اگر انگيزۀ كينه‌توزى و دشمنى، تحقير و استهزاى ديگرى است، بكوشد با او رابطۀ دوستى برقرار و به او محبت بيشترى كند و بر اين امور، مداومت داشته باشد كم‌كم ريشۀ اين رذيله، خشكانده مى‌شود.

اگر چه اين گونه عمل كردن، ابتدا بسيار دشوار است، ولى با تمرين و تكرار آسان مى‌شود. امام على (عليه السلام ) مى‌فرمايد: «

مَنْ تَحَلَّمَ حَلُمَ » ³؛ «كسى كه خود را به بردبارى بزند، بردبار مى‌شود».

اگر كسى خيرخواه ديگرى نيست و براى آبروى ديگران ارزش قائل نمى‌شود، طبق فرموده على (عليه السلام ) خود را به خير خواهى وادار كند و به نفس خود تلقين كند كه آبروى ديگران براى من عزيز و محترم است. با تكرار اين عمل، رذيلۀ اخلاقى تعرض به آبروى مردم از وجود او پاك خواهد شد.