115
2. حرام خوارى
همانطور كه غذاى مسموم جسم انسان را بيمار مىكند، غذاى حرام و شبههناك نيز روح را آلوده و بيمار مىكند كه بزرگترين مانع توفيق و حجابميان انسان و خداى متعال است. اين امر سبب قساوت قلب و كسالت در عبادت و بندگى خدا مىشود. روزى فردى كه از راه كناسى (تخليه فاضلاب) امرار معاش مىكرد، وارد بازار عطارى شد. وى شامهاش كثيف بود به محض ورود، به حالت غش به زمين افتاد و از حال رفت. مردم بلافاصله گرد او جمع شدند و هر كدام به كارى مشغول شدند تا او را به هوش بياورند. ناگهان يكى از دوستان او از راه رسيد و تا جمعيت را ديد، نزديك شد. متوجه موضوع و وضعيت شد و اظهار داشت كه مشكل به دست او حل مىشود. وى بلافاصله مقدارى لجن آورد و به مجارى تنفسى كناس نزديك كرد. فرد كناس به هوش آمد، از او علت را پرسيدند، او گفت: از آنجا كه او هر روز با بوى بد سر و كار دارد، توان استشمام كردن بوى خوش را ندارد. اين موضوع، درباره انسانهايى كه به مال حرام عادت مىكنند نيز صادق است. لقمه حلال براى آنها دلپذير نيست و علاقهاى به انجام كارهاى نيك و پسنديده ندارند و در حقيقت انجام دادن كارهاى نيك براى آنها انزجارآور است.
امام صادق (عليه السلام ) فرمود: [در روز عاشورا هنگامى كه] لشكر عمر سعد امام حسين (عليه السلام ) را از هر طرف احاطه كردند و دور او حلقه زدند، حضرت از آنها خواست كه ساكت شوند [تا آنها را موعظه كند]؛ اما ساكت نشدند و به سخنش گوش فرا ندادند. حضرت خطاب به آنان فرمود: «
فَقَد مُلِئَتْ بُطُونُكُم مِنَ الحَرامِ وَطُبِعَ عَلى قُلُوبِكُم » 1؛ «شكمهايتان از حرام پر شده و بر دلهايتان مهر خورده است».
اگر به زيارت خانه خدا و اولياى او مشرف مىشويد، ولى حال عبادت پيدا نمىكنيد