99 بميرد و بر جنازه او چهل مرد - كه شرك نمى‌ورزند - نماز بگزارند، خداوند شفاعت آنها را درباره وى مى‌پذيرد. ¹

در اين حديث دعاكننده به عنوان شافع معرفى شده است. البته گفتنى است كه شفاعت، مطلق و بدون قيد و شرط نيست، بلكه شرايطى دارد:

1. شفيع از جانب خدا بايد اذن داشته باشد. قرآن مجيد در اين‌باره مى‌فرمايد:

لاٰ يَمْلِكُونَ الشَّفٰاعَةَ إِلاّٰ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْداً (مريم:87)

آنان هرگز مالك شفاعت نيستند مگر كسى كه نزد خداوند رحمان، عهد و پيمانى دارد.

همچنين درآيه ديگر مى‌فرمايد:

يَوْمَئِذٍ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ إِلاّٰ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً (طه: 109)

در آن روز شفاعت هيچ كس سودى نمى‌بخشد، جز كسى كه خداوند به او اجازه داده و به گفتار او راضى است.

2. شخص مورد شفاعت نيز بايد شايستگى دريافت فيض الهى را از طريق شفيع پيدا كند؛ يعنى رابطه ايمانى او با خدا و پيوند روحى وى با شفيع، برقرار باشد، بنابراين كافران كه رابطه ايمانى با خداوند ندارند و برخى از مسلمانان گناه‌كار؛ مانند گروه بى‌نماز و آدم‌كش كه فاقد پيوند روحى با شفيع هستند، مورد شفاعت قرار نمى‌گيرند.