427پيامبر اكرم (ص) ، به شيعه على، معروف بودند. 1 « سلمان فارسى» و «عمار ياسر» و «ابوذر غفارى» و «حذيفةبن‌يمان» و «حزيمةبن‌ثابت» و «ابوأيوب انصارى» و «خالدبن سعيد بن عاص» و «قيس بن سعدبن عباده» از آن جمله‌اند. 2 آن‌گاه «محمد كردعلى» مى‌گويد:
اما نظريه پاره‌اى از نويسندگان - مبنى بر اين‌كه پديدآمدنِ گروهى به عنوانِ «اهلِ مذهبِ تشيع» از بدعت‌ها و نوآورى‌هاى عبدالله‌بن‌سبأ، معروف به «ابن‌السَوْداء» مى‌باشد - نظريه‌اى نادرست است و از قِلَّتِ معرفتِ اين نويسندگان نسبت به حقيقتِ مكتبِ «اهلِ مذهبِ تشيع» ريشه مى‌گيرد. اگر كسى راجع به اين مرد از ديدگاه شيعه اطلاعى كسب كند و از مراتب تنفر شيعه نسبت به او و گفتار و كردارش آگاه گردد و سخن دانشمندان شيعه را - كه بى‌هيچ‌گونه اختلافى وى را مورد طعن و هدف يورش قرار داده‌اند - مورد مطالعه قرار دهد به اين نكته پى مى‌برد كه تا چه حد و مقدارى نظريه اين‌گونه نويسندگان به صواب نزديك است؟ [؛ يعنى متوجه خواهد شد نظريه آنان تهى از واقعيت و فاقد صحت است]. بدون ترديد شيعه نخستين بار در حجاز - كه بايد آن را سرزمين تشيع برشمرد - پديد آمد».
محمد كردعلى، شيعه و يا از مدافعانِ شيعه نيست، اما امانت و تقواى علمى موجب گشت وى اين حقيقت را، خالص و بدون شائبه غرض‌ورزى و به دور از تعصبات مذهبى اظهار نمايد؛ تعصباتى كه حق را ضايع و چهره حقيقت را دگرگون مى‌كند. 3
«شوبرت آلمانى» علت تشيع خود را با استناد به حديثى از پيامبر، چنين بيان مى‌كند: «رسول اكرم (ص) به على (ع) فرمود: بهترين خلق خدا، تو و شيعيان تو هستيد و محل وعده من و شما كنار حوض كوثر است. وقتى‌كه مردم براى حساب مى‌آيند شما «غرّالمحجلين»