428(فرزانگان برجسته و بزرگ) خوانده مى‌شويد». 1 به باور «ابوحاتم رازى»، شيعه نام گروهى بود كه در زمان پيامبرخدا (ص) دوست و همراه صميمى امير مؤمنان على‌بن‌ابى‌طالب (ع) بودند و به اين نام شناخته مى‌شدند. مانند سلمان، ابوذر، «مقدادبن‌اسود»، عمار ياسر و ديگران. رسول خدا (ص) درباره اينان كه شيعه و ياران على (ع) خوانده مى‌شدند، فرمود: «بهشت مشتاق چهار نفر است؛ سلمان، ابوذر، مقداد و عمار». از آن پس تا زمان ما به هر كس كه معتقد به برترى على (ع) مى‌باشد شيعه گويند. 2
بى‌ترديد، خاستگاه شيعه، برخلاف نظر برخى مغرضان، حجاز است و منشأ عربى دارد و به زمان خود رسول الله بازمى‌گردد و زاييده دوران‌هاى بعدى نيست. 3 چنانكه جز سلمان فارسى، بقيه كسانى كه ياران امام على (ع) را تشكيل مى‌دادند به تمامى عرب بودند. دسته‌اى از مورخان و نويسندگان درباره زمان پيدايش تشيع بر اين باورند كه تشيع از زمان حضرت رسول خدا (ص) و به دست آن حضرت آغاز شد؛ گرچه فعاليت آن چونان يك حزب و مذهب اسلامى بعد از رحلت رسول اكرم (ص) به پيروى از على (ص) بود و از اين حيث بيشتر معروف است.
«محمدحسين كاشف الغطاء»، نويسنده شيعى معتقد است: «بذرهاى تشيع با بذرهاى اسلام در يك زمان كاشته شدند». 4 «محمدحسين مظفر» نويسنده شيعى ديگر، بر اين باور است كه دعوت به تشيع از زمانى آغاز شد كه رسول خدا (ص) مردم را به «لا اله الا الله» دعوت كرد. وى به گفته رسول خدا (ص) درباره على‌بن‌ابى‌طالب (ع) در جمع