425شأن و منزلت او نزد پيامبر (ص) توجه داشتند و ارادتمند ايشان بودند و پيروى از او را راه درست و پيروى از پيامبر مى‌دانستند. برخى از اين افراد، همان كسانى هستند كه پس از رحلت پيامبر اكرم (ص) از هواداران و پيروان خاص امام على (ع) بودند. اين گروه را پيامبر اكرم (ص) شيعه على ناميد.
علامه سيد محسن امين، نخست به تبيين وجود تفكر و عقيده شيعى در عصر پيامبر اكرم (ص) و ناميده‌شدن عده‌اى از مسلمانان به نام شيعه، مى‌پردازد و آن‌گاه ظهور تشيع را در جريان بحث و گفت‌وگوى مسلمانان درباره مسئله خلافت يادآور شده و گفته است:
در زمان پيامبر گروهى از مسلمانان شيعه على (ع) به شمار مى‌آمدند، آن‌گاه در جريان اختلاف در مسئله امامت با زيرپاگذاشتن سفارشات پيامبر (ص) ، انصار به مهاجران گفتند: از هر يك از ما و شما رهبرى برگزيده شود و مهاجران به دليل اين كه از قوم و عشيره پيامبرند و امامت بايد در قريش باشد، جلو افتادند و ابوبكر را خليفه پيامبر دانستند، امّا گروهى از بنى هاشم و مهاجران و انصار طبق دستور رسول‌خدا (ص) امامت على (ع) را برگزيدند، آنان همان شيعيان بودند. 1
خاستگاه اوليه شيعه
درباره پيدايش تاريخى شيعه ديدگاه‌هاى گوناگونى وجود دارد كه عمده‌ترين آنها از اين قرار است: پيدايش شيعه در عصر پيامبر (ص) 2؛ در جريان «سقيفه بنى ساعده» و مخالفت عده‌اى